چمدان لویی ویتون برونو آویان؛ روایت ۱۳ سال سفر از آمازون تا قطب شمال

به گزارش اول مد، چمدان‌های لویی ویتون مدت‌هاست که به مکان‌های دور سفر می‌کنند؛ چه همراه کاشفان و چه ستاره‌ها. اما کمتر پیش آمده که یک چمدان به اندازه چمدان آلزر ۷۵ برونو آویان، عکاس و کارگردان فرانسوی، این‌گونه آزموده شود. او ۱۳ سال است از این چمدان مونوگرام جدا نشده و آن را از جنگل مرطوب آمازون تا قطب شمال با خود برده است .

به نوشته WWD، سرانجام این چمدان از یک اکسسوری صرف خارج شد و به بخشی از روایت تبدیل شد. آویان شروع به عکاسی از چمدان در هر جایی کرد که می‌رفت؛ آن را به قطار، ریکشا و قایق تکیه می‌داد، در تپه‌های شنی و بیابان‌ها می‌گذاشت و در معرض انواع و اقسام حیات وحش قرار می‌داد. او گفت: «من هرگز با ایده‌ای از پیش تعیین‌شده راهی نمی‌شوم. وقتی آنجا هستم، یا چیزی اتفاق می‌افتد یا نمی‌افتد» .

نمایشگاه در LV Dream

این تصاویر جهانی موضوع نمایشگاهی تازه در LV Dream، فضای نمایشگاهی مجاور مقر ویتون در پاریس، هستند. این نمایشگاه همزمان با نمایشگاه عکس پاریس برگزار می‌شود و فصل پایانی جشن یک‌ساله برند لوکس فرانسوی برای بوم مونوگرام امضای آن است .

آویان یک سال پیش با ایده یک کتاب به خانه ویتون مراجعه کرد. او رابطه‌ای طولانی با این برند دارد؛ نخستین فیلم آن را در سال ۲۰۰۸ کارگردانی کرده و کار صنعتگران کارگاه‌های لویی ویتون در اسنیه‌سورسن را برای مجموعه‌ای درباره هنر صنعت مستند کرده است. اما پروژه جدید او برای خانه غافلگیرکننده بود؛ خانه آن را فرصتی برای نمایش تاریخ خود در تجهیز پیشگامان و ماجراجویان دید .

اورلی ساموئل، مدیر هنر، فرهنگ و میراث لویی ویتون، گفت: «برای من، برونو یک کاوشگر مدرن است. این پروژه همچنین چشم‌اندازی تازه از یکی از قطعات نمادین خانه ارائه می‌دهد؛ طراحی میراثی که در طول اعصار دوام آورده و به نماینده یک بدنه کامل از تخصص تبدیل شده است» .

نمایشگاه با تصویری بزرگ از چمدان در حال بارگیری روی یک قایق پارویی چوبی در مقابل تاج محل آغاز می‌شود؛ تصویری که هنگام عکاسی آویان برای کمپین عطر شالیمار گرلن گرفته شده است. او به یاد می‌آورد: «آن موقع فکر کردم، به محض اینکه آن را جایی می‌گذارم، داستانی تعریف می‌کند. تصویر تراکمی دارد، کیفیتی تا حدی سینمایی. به عنوان یک کارگردان، بلافاصله با من حرف زد» .

هفت موضوع و اشیای سفر

عکس‌ها حول هفت موضوع سازمان‌دهی شده‌اند که بازتاب فصل‌های کتاب «لا والیز» است که به طور مشترک توسط فلاماریون و نوآر ادسیون منتشر شده است. نمایشگاه تصاویر را با اشیایی ترکیب می‌کند که ماجراجویی سفرهای دور را تداعی می‌کنند؛ از یک صندوق تخت تا جعبه‌های ضدآب که آلبرت کان، بانکدار و نیکوکار فرانسوی، سفارش داده بود .

آلزر که در دهه ۱۹۵۰ به عنوان جایگزینی فشرده‌تر برای صندوق‌ها توسعه یافت، خیلی زود میان مشاهیری مثل لورن باکال، آدری هپبورن، آندره لئون تالی و بیل وایمن محبوب شد که چمدان‌هایشان در نمایشگاه به نمایش گذاشته شده است. لوازم ضروری سفر آویان نیز به نمایش درآمده است؛ از چکمه‌های پیاده‌روی میندل تا کیت چای ماچا و کتاب‌های محبوبش مانند مقاله جونیچیرو تانیزاکی درباره زیبایی‌شناسی، «در ستایش سایه‌ها» .

ستاره نمایشگاه، چمدان خود او، با توجه به آنچه از سر گذرانده، به طرز قابل توجهی سالم مانده است. آویان گفت: «من در این مرحله آن را تقریباً یک شیء fetish می‌دانم. دیگر نمی‌توانم بدون آن سفر کنم. احساس خلأ می‌کنم. بعد از مدتی، چیزهای زیادی را با هم پشت سر گذاشته‌اید. فکر نمی‌کنم شیء دیگری در زندگی من به عنوان یک مسافر این‌قدر با من بوده باشد» .

چمدانی که در را به روی جهان باز کرد

آویان اعتراف کرد که با معیارهای امروزی چمدان‌های چرخ‌دار، آلزر همیشه کاربردی‌ترین همراه در جاده نیست. او گفت: «البته وقتی به راحتی و حمل‌ونقل مدرن فکر می‌کنید، چیزی تا حدی پوچ در آن وجود دارد. مواقعی بوده که عرق سرد ریختم چون نزدیک بود دزدیده شود یا گمش کنم.» اما این چمدان دریچه‌ای به جهان نیز بوده و گفت‌وگوهای خودجوش و برخوردهای غیرمنتظره را برانگیخته است .

او گفت: «این چمدان راه باورنکردنی برای ارتباط با مردم بوده است. وقتی می‌بینند از آن عکاسی می‌کنم، کنجکاو می‌شوند و سؤال می‌پرسند. من پروژه را توضیح می‌دهم و اغلب می‌خواهند در عکس باشند.» او از چمدان با همه، از موتورسواران و ساکنان بیابان تا یک سادو که سال گذشته در جشنواره کومب ملا در هند ملاقات کرد، عکس گرفته است. آویان به یاد می‌آورد: «می‌توانم مطمئن باشم که آن‌ها اصلاً نمی‌دانستند لویی ویتون چیست. اما کاملاً مجذوب شیء شده بودند» .

برخی تصاویر کیفیتی مراقبه‌وار دارند و چمدان مثل یک قطب‌نما عمل می‌کند. آویان گفت: «یکی از جنبه‌های زیبایی که همیشه سعی می‌کنم بیرون بکشم، طبیعت گذرای چیزهاست. چمدان حرکت نمی‌کند، اما جهان حرکت می‌کند.» ساموئل آن را به شیوه‌ای تشبیه کرد که نقاشان امپرسیونیست یک سوژه را در ساعات مختلف روز به تصویر می‌کشیدند: «مثل انبار کاه مونه است: نور اطرافش تغییر می‌کند، در حالی که خود سوژه ساکن می‌ماند» .

هر عکس داستانی پشت سر دارد. یک بار آویان در جاده ابریشم رانندگی می‌کرد و یک کامیون چینی حامل یک کادیلاک بنفش قدیمی دید. او گفت: «هرگز نخواهم دانست چرا آنجا بود.» چمدان را روی کامیون گذاشت و کادر کلاسیک دیگری متولد شد. عکسی از چمدان در وسط یک جاده یخی در جزیره نروژی اسپیتسبرگن به طور غیرمنتظره‌ای چالش‌برانگیز بود. او گفت: «۲۰ دقیقه طول کشید تا چمدان را ایستاده نگه دارم. باد و کولاک آنقدر شدید بود که مدام می‌لغزید و می‌افتاد. در نهایت، به طور معجزه‌آسا، باد فروکش کرد و توانستم عکس را بگیرم» .

برخی از این ماجراجویی‌ها در فیلم پشت صحنه ماتیو اسپادارو مستند شده که نمایشگاه را می‌بندد. آویان گفت: «فکر می‌کنم این امروز مهم است، به‌ویژه برای نسل‌های جوان‌تر. هوش مصنوعی می‌تواند این‌طور به نظر برساند که می‌توانید هر کاری را بدون ترک صندلی انجام دهید: سه کلمه در یک پرامپت تایپ کنید و تقریباً هر نسخه‌ای از تصویری که می‌خواهید را بگیرید. این تا حد ممکن ضد هوش مصنوعی است. نشان می‌دهد چه اندازه غنا هنوز در ساختن تصاویر امروز یافت می‌شود. این نوع تصویر اگر با هوش مصنوعی تولید شود بی‌معناست. ارزش این مجموعه در تجربه زیسته پشت آن است» .

نمایشگاه تا بهار آینده ادامه دارد، اما یک مشکل وجود دارد: آویان چمدانش را می‌خواهد. او گفت: «ما هنوز در حال مذاکره بر سر آن بخش هستیم، چون شش ماه زمان زیادی است. در شش ماه می‌توانید ماجراجویی‌های زیبایی را تجربه کنید» .