به گزارش اول مد، بیست سال از آغاز مجموعه «عوارض شاعرانه» (Poetic Complications) ونکلیف اند آرپلز میگذرد؛ مجموعهای از ساعتهای هایجواهر که در آن زمان نه با عقربههای خشک، بلکه با بالزدن پروانه، شکفتن گل و رقص پری روایت میشود. به گزارش هارپرز بازار عربیا، این مجموعه در سال ۲۰۰۶ و در زمانی معرفی شد که بیشتر خانههای ساعتسازی تلاش میکردند ساعتهایشان را دقیقتر و پرعوارضتر کنند، اما ونکلیف اند آرپلز تصمیم گرفت زمانگویی را به یک شکل هنری تبدیل کند .
پاسکال ناربهبورو، مدیر ساعت، راینر برنارد، مدیر تحقیق و توسعه ساعتسازی، و ویلیام فاورا، مدیر توسعه ساعتسازی و مکانیک هنری، سه مهندسی هستند که پشت این خلاقیتها ایستادهاند. ناربهبورو ۲۷ سال است در این خانه کار میکند و میگوید: «ما به تکنیکهای جدید نیاز داریم، نه چون عاشق ساختن تکنیکهای جدید هستیم، بلکه چون داستانی که میخواهیم تعریف کنیم به تکنیکهای جدید نیاز دارد» .
پروانهای که با تصادف طبیعی بال میزند
نمونه شاخص این مجموعه، ساعت لیدی آرپلز پاپیون اتومات (Lady Arpels Papillon Automate) است که در سال ۲۰۱۷ معرفی شد. ایده اولیه یک جهان مینیاتوری با پروانهای زیبا بود که بالهایش برای نشان دادن ثانیهها با ظرافتی واقعی به حرکت درمیآمد. اما تیم به زودی فهمید که پروانهها بهطور مداوم بال نمیزنند و حرکت بیوقفه عملی نیست. بنابراین مأموریت تعیین شد: خلق پروانهای که با تصادف دلنشین طبیعت بال بزند .
پس از چند سال تنظیم دقیق — بیشتر ساعتهای این مجموعه چهار یا پنج سال در حال توسعه هستند — تیم به حدود ۲۰ بالزدن در ساعت دست یافت، با توقفهای غیرقابل پیشبینی که صاحب ساعت را همیشه شگفتزده نگه میدارد. سپس جاهطلبی دیگری مطرح شد: حالت همزیستی، که در آن حرکت فیزیکی باعث بالزدن بیشتر پروانه میشود. در شب فقط چند بالزدن آرام، و هنگام دویدن صبحگاهی — اگر بهقدر کافی شیک باشید که با ساعت هایجواهر ورزش کنید — پویاتر میشود. راینر حتی یک عملکرد «درخواستی» هم میخواست تا صاحب ساعت با فشار یک دکمه، پروانه را به نمایش حرکاتش وادار کند. مدل نهایی بیش از ۳۰۰۰ بالزدن در بشکه انیمیشن خود داشت و چهار حق ثبت اختراع برای این نوآوری خارقالعاده به دست آورد .
ساخت این پروانه با مینای پلیک-آ-ژور (plique-à-jour)، ظریفترین نمونهای که این خانه تاکنون به آن دست یافته، انجام شده است. بالها آنقدر نازکاند که یک فوت کوچک میتواند آنها را از کف دست به پرواز درآورد .
باغ تابستانی و ساعت گلها
ساعت لیدی آرپلز بریز دِته (Lady Arpels Brise d’Été) در سال ۲۰۲۴ تلاش کرد باغی تابستانی را در نسیم ثبت کند. راینر میگوید: «ما هیچ ساعتی را نمیشناختیم که در آن باد وجود داشته باشد. باید از خودمان میپرسیدیم چطور اثر باد را در ساعت ایجاد کنیم؟» او بزرگترین چالش را تاب دادن گلها روی ساقههای باریک و پنهان کردن کامل مکانیک عنوان میکند: «من طرفدار اپرا هستم و وقتی به اپرا میروم، میخواهم خوانندگان، صحنه یا موسیقی را ببینم، بدون دیدن تجهیزات فنی لازم برای اجرا. برای ساعتهای ما هم همینطور است. کل تکنیک در پسزمینه است اما باید پنهان باشد، آنجا هست تا داستان را زنده کند» .
به همین ترتیب، ساعت لیدی آرپلز اور فلورال (Lady Arpels Heures Florales) در سال ۲۰۲۲ امکان میدهد خود گلها هم داستان و هم زمان را روایت کنند؛ یک شکوفه برای ساعت یک، دو شکوفه برای دو، و به همین ترتیب. این ایده از داستان کارل لینه، گیاهشناس، الهام گرفته شده که باغی دایرهای از گلها پرورش داد که در ساعات خاصی از روز گلبرگهایشان باز یا بسته میشد. شگفتآور اینکه این ساعت سه چرخه از آرایشهای گل دارد که امکان میدهد گلهای مختلف در سه روز متوالی زمان را نشان دهند و صاحب ساعت همیشه باید آهسته شود و شکوفهها را بشمارد .
مینا و ظرافتهای دستساز
زنده کردن این جهانهای مینیاتوری، خانه را وادار کرده تخصص داخلی خود را بینظیر توسعه دهد، بهویژه در میناکاری. صنعتگران آن فراتر از تسلط بر تکنیکهای باستانی، مهارتهای تازهای ابداع کردهاند، از جمله نحوه نشاندن الماس مستقیماً در مینا، که به پری اجازه میدهد در ساعت لیدی آرپلز ژور انشانته (Lady Arpels Jour Enchantée) در میان نقطههای الماسین شبنم صبح بیدار شود .
ناربهبورو میگوید: «در آغاز نفسمان را حبس کرده بودیم.» برای درک زمینه، یک جزئیات میناکاریشده کفشدوزک میتواند ۲۵ ساعت کار دستی بطلبد، در حالی که یک صفحه کامل ممکن است تا ۴۰۰ ساعت تلاش دقیق نیاز داشته باشد .
همکاری چندتخصصی و تولید داخلی
در پشت هر آفریده، تمرین پیچیدهای از همکاری نیز نهفته است. ویلیام فاورا تیمی را هماهنگ میکند که پروژههایش از رشتههای متعدد تغذیه میکنند: «همه پروژهها به شیوهای مشارکتی انجام میشوند. این روح خانه است. این ساعتها به ۱۰ تا ۱۵ تخصص مختلف نیاز دارند؛ جواهرنشان، سنگتراش، مهندس، ساعتساز، بهعلاوه متخصصان هنرهای دستی مثل میناکاران ما.» این ساعتها از دل و ذهن تمام ۱۲۰ کارمند کارخانه بیرون میآیند .
به این اضافه کنید که همه چیز بهجز فرزکاری قطعات مینیاتوری که توسط شرکای منتخب تأمین میشود، در داخل تولید میشود. برای مثال، برای اتوماتون پلانتاریوم (Planétarium) که در سال ۲۰۲۲ ارائه شد، راینر توانست یک شرکت زنگساز سوئیسی را که صنعتگرانش ۶۵۰ سال زنگهای چندتنی برای کلیساهای بزرگ میساختند، متقاعد کند نسخههای مینیاتوری بسازد که در مقیاسی کوچک بینقص زنگ بزنند. برای او پاسخ هر معما هرگز «نه» نیست، بلکه «هنوز نه» است .
پریای که با عصایش زمان را نشان میدهد؟ البته. ساعتی که با فصلها بهطور نامحسوس تغییر میکند؟ طبیعتاً. سیاراتی که با سرعت همتایان واقعی خود میچرخند؟ مسلماً. دستبندهایی با ۱۸۰۰ قطعه، یک ساعت موسیقایی الهامگرفته از باله که هفت سال توسعه آن طول کشید، و ساعتی زودیاکی که از خواص پیزوالکتریک سرامیک برای درخشیدن صورتهای فلکی در تاریکی استفاده میکند. وقتی از راینر میپرسند تیمش چگونه از عهده این چالشهای فنی برمیآید، میخندد و میگوید نتیجه کمتر به عصای جادویی مربوط است و بیشتر به مهندسی سختکورانه .
فاورا راز این کار را جامع میبیند: «اگر سه کلمه را باید در ذهن نگه داشت، برای من اینها هستند: سنت، نوآوری و احساس. سنت چون باغ باشکوهی از مضامین مثل پریها، نجوم، طبیعت جادویی و عشق داریم که با مهارتهای هنرهای دستی ترکیب میشوند. نوآوری از راینر و تیمش میآید که از حق ثبت اختراعات ما پیداست. و احساس؟ در نهایت آرزوی ما گذاشتن احساس روی مچ دست است» .
در پایان، جوهر عوارض شاعرانه همین است: نه فقط اندازهگیری زمان، بلکه بازطراحی رابطه ما با آن. یادمان میاندازد زمان همیشه نباید فتح، شمرده یا تعقیب شود. گاهی بهتر است بایستیم، کمی نزدیکتر نگاه کنیم و بگذاریم جادو اتفاق بیفتد .
این مجموعه در سال ۲۰۰۶ معرفی شد و امسال بیست ساله شده است.
این ساعت حدود ۲۰ بالزدن در ساعت دارد، با توقفهای غیرقابل پیشبینی، حالت همزیستی با حرکت فیزیکی و عملکرد درخواستی، و بیش از ۳۰۰۰ بالزدن در بشکه انیمیشن خود.
در این ساعت، گلها با شکفتن، زمان را نشان میدهند؛ یک شکوفه برای ساعت یک، دو شکوفه برای دو و به همین ترتیب.

💬 دیدگاهها
هنوز دیدگاهی ثبت نشده. اولین نفر باشید.